Hino — Sanctorum meritis

Sanctórum méritis ínclýta gaúdia

Pangámus, sócii, géstaque fórtia:

Gliscens fert ánimus prómere cántibus

Victórum genus óptimum.

2.Hi sunt quos fátue mundus abhórruit:

Hunc fructu vácuum, flóribus áridum,

Contempsére tui nóminis ásseclæ,

Iesu Rex bone cǽlitum.

3.Hi pro te fúrias atque minas truces

Calcárunt hóminum, sǽvaque vérbera:

His cessit lácerans fórtiter úngula,

Nec carpsit penetrália.

4.Cædúntur gládiis more bidéntium:

Non murmur résonat, non querimónia:

Sed corde impávido mens bene cónscia

Consérvat patiéntiam.

5.Quæ vox, quæ póterit lingua retéxere,

Quæ tu Martýribus múnera prǽparas?

Rubri nam flúido sánguine fúlgidis

Cingunt témpora láureis.

6.Te summa o Déitas, únaque póscimus,

Ut culpas ábigas, nóxia súbtrahas:

Des pacem fámulis, ut tibi glóriam

Annórum in sériem canant.

Amen.