Sequentia — Dies iræ

Dies iræ, dies illa,

Solvet sæclum in favílla:

Teste David cum Sibýlla.

Quantus tremor est futúrus,

Quando iudex est ventúrus,

Cuncta stricte discussúrus!

Tuba mirum spargens sonum

Per sepúlcra regiónum,

Coget omnes ante thronum.

Mors stupébit et natúra,

Cum resúrget creatúra,

Iudicánti responsúra.

Liber scriptus proferétur,

In quo totum continétur,

Unde mundus iudicétur.

Iudex ergo cum sedébit,

Quidquid latet apparébit:

Nil inúltum remanebit.

Quid sum miser tunc dictúrus?

Quem patrónum rogatúrus?

Cum vix iustus sit secúrus.

Rex treméndæ maiestátis,

Qui salvándos salvas gratis,

Salva me, fons pietátis.

Recordáre Iesu pie,

Quod sum causa tuæ viæ:

Ne me perdas illa die.

Quærens me, sedísti lassus:

Redémisti crucem passus:

Tantus labor non sit cassus.

Iuste iudex ultiónis,

Donum fac remissiónis,

Ante diem ratiónis.

Ingemísco, tamquam reus:

Culpa rubet vultus meus:

Supplicánti parce Deus.

Qui Maríam absolvísti,

Et latrónem exaudísti,

Mihi quoque spem dedísti.

Preces meæ non sunt dignæ:

Sed tu bonus fac benígne,

Ne perénni cremer igne.

Inter oves locum præsta,

Et ab hædis me sequéstra,

Státuens in parte dextra.

Confutátis maledíctis,

Flammis ácribus addíctis:

Voca me cum benedíctis.

Oro supplex et acclínis,

Cor contrítum quasi cinis:

Gere curam mei finis.

Lacrimósa dies illa,

Qua resúrget ex favílla

Iudicándus homo reus.

Huic ergo parce Deus:

Pie Iesu Dómine,

dona eis réquiem.

Amen.