Salmo 61

In finem, pro Idithun. Psalmus David.

Nonne Deo subiecta erit anima mea? ab ipso enim salutare meum.

Nam et ipse Deus meus et salutaris meus; susceptor meus, non movebor amplius.

Quousque irruitis in hominem? interficitis universi vos, tamquam parieti inclinato et maceriæ depulsæ.

Verumtamen pretium meum cogitaverunt repellere; cucurri in siti: ore suo benedicebant, et corde suo maledicebant.

Verumtamen Deo subiecta esto, anima mea, quoniam ab ipso patientia mea:

quia ipse Deus meus et salvator meus, adiutor meus, non emigrabo.

In Deo salutare meum et gloria mea; Deus auxilii mei, et spes mea in Deo est.

Sperate in eo, omnis congregatio populi; effundite coram illo corda vestra: Deus adiutor noster in æternum.

Verumtamen vani filii hominum, mendaces filii hominum in stateris, ut decipiant ipsi de vanitate in idipsum.

Nolite sperare in iniquitate, et rapinas nolite concupiscere; divitiæ si affluant, nolite cor apponere.

Semel locutus est Deus; duo hæc audivi: quia potestas Dei est,

et tibi, Domine, misericordia: quia tu reddes unicuique iuxta opera sua.